Eftirfarandi saga er eftir móður mína.
Kvöld eitt, rétt fyrir áramótin 2002-2003 gekk ég fram í eldhús sem svo oft áður. Á gólfinu lá lítil lódrusla sem ég skipti mér ekkert frekar af. Skömmu seinna kom ég aftur í eldhúsið og sá að þetta fyrirbæri var komið lengra inn á gólfið og var á hreyfingu. Ég sótti gleraugun mín og hvítt pappírsblað og um leið og kvikindið skreið upp á blaðið sá ég að þetta var lítil (ca. 5mm löng) svört, loðin lirfa. Mér varð þá að orði: hvað ert þú að vilja hér upp á dekk, Loðinbarði litli?
Ég setti Barða, en það er gælunafnið hans, í litla krukku sem stóð á eldhúsborðinu, sótti smá snifsi af kínakáli og lét í krukkuna hjá honum. Hann réðist á kálið með áfergju og spændi það í sig.
Á næstu 2 mánuðum hakkaði hann í sig heilann Kínakálshaus, hafði 5 sinnum hamskipti og eftir þau síðustu var hann orðinn u.þ.b. 7 cm langur, bústinn vel og kafloðinn. Þá var hann búinn að fá stærri krukku og litla trjágrein sem hann skreið stundum upp á og lá í makindum og sólaði sig í skini flúrljóssins sem krukkan hans stóð undir.
Það var mjög gaman að horfa á hann éta, því að kálið virtist ganga næstum beint í gegnum hann. Jafnóðum sem hann át, gengu aftur af honum litlar hálf-glærar grænar kúlur. Af þeim var lykt eins og af skemmdu káli, og undir það síðasta þurftum við að moka út tvisvar til þrisvar á dag.
Kvöld eitt þegar hann hafði verið hjá okkur í 2 mánuði, tókum við eftir því að vinurinn var hættur að éta, og skreið eins og óður út um alla krukkuna sína. Í tvo sólarhringa át hann ekki neitt en skreið bara í örvæntingu og reyndi að komast upp eftir krukkunni en hún var auðvitað of hál til þess að hann gæti það.
Við áttuðum okkur svo á því að hann mundi vilja fara að púpa sig, svo að við settum lítinn pappahólk og samanbrotið þurrkað laufblað niður til hans. Hann kannaði þetta gaumgæfilega en þegar ekkert gerðist fórum við að sofa. Um morguninn þegar við komum fram var hann byrjaður að vefa vef sem hann festi í lokið og hliðarnar á krukkunni, og í pappahólkinn, laufblaðið og trjágreinina sína. Krukkan er rúmgóð niðursuðukrukka með áföstu loki sem er hægt að smella aftur. Við gátum því vel séð hvað hann var að gera. Hann hélt þessu áfram í tvo sólarhringa og lagðist síðan í dvala í vefnum.
Að tíu dögum liðnum hringdi svo Gunnlaugur, maðurinn minn, í mig í vinnuna og sagði mér að það væri komið gullfallegt fiðrildi. Þá gátum við loksins séð hvaða tegund þetta er. Það heitir brúnbjörn og er mynd af því framan á Stóru skordýrabók Fjölva. Einnig öfluðum við okkur upplýsinga á netinu um hann.
Erling Ólafsson hjá Nátturufræðistofnun ráðlagði okkur að setja hann strax í box og frysta lifandi ef við vildum varðveita hann og bauðst síðan til að setja hann upp fyrir okkur. Það var síðan gert, og þegar maðurinn minn fékk hann aftur var honum sagt að þetta væri dýrgripur og spurt var hvernig við hefðum farið að þessu. Svona var nú það.
Við vitum ekki með vissu hvernig hann komst inn í hús til okkar, en höldum að hann hafi legið í dvala á jólatrénu okkar, sem var innflutt frá Danmörku. Hann hefur líklega vaknað af dvalanum í hitanum innandyra og haldið af stað í leit að æti. Nú eigum við þetta fallega fiðrildi (eins og lesendur sjá á myndinni) til minningar um þetta eftirminnilega ævintýri.
Steinunn Fríðhólm Friðriksdóttir, Skagaströnd.
Hér eru nokkrar myndir af Barða:
